Zeedel 2014

Fasnacht 2014

Glunggi Logo

Fasnachtsclique Glunggi 1966

Sujet:

Oh(n)Macht – Jetzt länggt’s!

Ooh — mir liebe Basel fescht,
die Stadt — die isch doch s’Allerbescht.
Mir mechte do am scheeni Rhy,
lang und gligglig z‘Basel sy.
Me mecht die Stadt so gärn belääbe,
doch mänggs — das gooht in letschter Zyt dernääbe.
Das alles macht aim scho e bitzli grangg
und d’Närve liige ständig blangg.
Denn — was hän d’Stadtbildkommissione
fir so kopfloos, aigeni Visione?

E groossi, hailoos alti Linde,
derf fir e Stroossebau jo nit verschwinde,
dä dirri Baum — dä blybt erhalte,
dr Haimetschutz — dä will en bhalte.
Wärbefaahne vor em Huus — das derf nit sy,
natyrlig schwätzt au do — d’Regierig dry.
Well Kupfer glänzt — verlangt me unverhoole,
s’Kupfer — aifach farbig z’ibermoole.
E Glasdach hett vyl Emotione gweggt,
drum wird nonem Bau das Dach verdeggt.
Do ka me die im Roothuus gar nit loobe,
das isch gaischtig doch verschoobe,

Jetzt länggt’s — me duet sich grad schiniere,
do muess me dringend afoo prodeschtiere.

Im Tiefbauamt wird ärnschthaft strukturiert
und noochhär wird — dä Mischt no terminiert.
Eso isch bald — e jedi Stross im Bau
und im Radio gheersch: Scho wiider Stau.
Zem Stadtbild gheert — e scheeni Baustell aane,
im Roothuus dien sy das jo äxtra plaane.
Bald kasch nur no nääbem Graabe lääbe,
jetzt länggt’s — die dängge jo drnääbe.
Und als Dypfli uff em Y — dr letschti Schrei,
die ganzi Innerstadt wird autofrei.

Au bi dr BVB-Verwaltigs-Schicht,
lauft‘s gaischtig nimm ganz dicht.
D’Zircher hänn dert oobe s’Saage,
scho das ellai — druggt uff e Maage.
Familie duet me gärn begriesse,
die kenne denne alli Vortail gniesse.
Au d’Salär gehn in e aigni Richtig,
so blybt das familiär — und das isch wichtig.
E mänggs gooht duurenand
und was so lauft — das isch e Schand.

Jetzt länggt’s — meh wänn mir gar nit wisse,
mit em Basler-Vetterli-Betriib bisch bschisse.

Me waiss es uff dr ganze Wält,
hit regiert nur s’liebi Gäld.
Ethischi Gedangge
kemme bees ins wangge.
Noote zelle — nomeh welle,
schyssegal vo welere Quelle.

Jetzt länggt’s — die Macheschaft isch schytter,
eso gooht’s aifach nimme wytter.

Abzogge — dä Slogan isch modärn,
dr Aastand isch zwor hailoos färn.
Nur no hoochi Konti zelle,
au wenn sy langsam iberquelle.
Oder meegligscht hoochi Schulde,
duet dr Staat no eher dulde.
Wichtig isch drby — die aige Rueh,
und no lieber — au grad d’Auge zueh.

Jetzt länggt’s — am liebschte will me nyt me gheere,
und loot sich — wäge däm nit steehre.

E jede groosse Magischtrat,
bruucht nääbeby e paar Mandat.
Dert git‘s denn no e glaine Batze,
wo sich s’loohnt — dä zämme z’kratze,
so blybbt emänd e glaine Räschte liige,
und s’aige Konto — isch denn wiider gschtiige.
E Bonus do — e Bonus dert,
wichtig isch — me waiss wo’s aane gheert.

Jetzt länggt’s — do hett kain Beschwärde,
wichtig isch — e bitzli rycher wärde.

Als Regierigsroot länggt s’Gäld jo niene aane,
me muess doch au — fir d’Zuekunft plaane.
So duet me jede Monet fescht studiere,
wo kan ich — die Ydrääg guet notiere
und emänd e weneli frisiere,
kai Frangge derf me doch verliere.
Eso wird jede Zuesatz-Batze still vermerggt,
laider hett das ebber — gly emole gmerggt.
So lauft’s in dr Stadt und uff em Land,
ai Hand — wäscht die andri Hand.

Jetzt länggt’s — wieso das kommentiere,
das ka doch schnäll emol passiere.

Was do gooht — me ka’s kuum fasse,
s’duet alles nit do aane passe.
Die hittig Zyt — s‘stinggt bis do aane,
e Finger ka me zaige und dra maahne:
Gäll, blyb suuber — s’hett do vyl z’vyl Drägg,
jetzt länggt’s — dä Drägg, dä muess ewägg.