Zeedel 2012

Fasnacht 2012

Glunggi Logo

Fasnachtsclique Glunggi 1966

Sujet:

Ego isch Geil – Mir braue unser aige Bier

Ichich kumm natyrlig zerscht,
well mi dä Zuestand ganz beherrscht.
Ich – das waiss me jo scho lang,
s‘isch dr cooli EGOischte-Klang.
Ich – e Wort wo aifach gfalle duet
und deehne duet‘s halt bsunders guet.

Sälber han ich das lang nit gmerggt,
doch d’Gsellschaft hett my denn besterggt,
denn ohni EGO kunnt me hit nimm wytter,
und fir d’Ränte wär das schuurig schytter.
Hitte bruuchts kai Kader-Drooge,
in däre Zyt verlangt me, Ellebooge.
Me muess mit aller Kraft sich weehre,
und nur hindeduure sich beschweere.
Nur als EGOischt hesch maischtens rächt,
die ander Mainig isch natyrlig schlächt.
Die ICH-Sucht isch doch aifach krumm,
und fir e gsundi Gsellschaft numme dumm.

Doch dängg ich lieber zerscht an mi,
und sicher, sicher nit an di,
denn numme ich ellai bi wichtig,
fir my EGO isch das s‘ainzig richtig.
Um my EGO guet z‘ernäähre
muess ich ebbis no erklääre,
denn mänggmool duet me gheere,
Egoismus kennt im Lääbe steehre,
drby, dä EGO-Trip isch hailoos geil,
s’ICH vo mir, das segglet steil
in Gedangge ganz nach oobe,
nur d’Wirggligkait, die isch e bitz verschoobe.
Denn anderi, die mache’s meh mit schnuure
und kemme in dr Gsellschaft besser duure.

Politisch gseh isch das brisant,
dert isch das EGO yberall bekannt.
Dr Mörgeli, dä schrybt fir d’Red e Satz,
jedi Korrektur wär do fir d’Katz.
Als Mainig ka nur aini blyybe,
nur dr Blocher, dä kennt das no wytter tryybe.
Au im groosse Root kunnt mängge zerscht,
ebbe, well das EGO in de Sässel herrscht.
Do hett dr Gass halt kaini Sorge,
dä kunnt jo sowieso erscht ibermorge.

Iber d’Gsundhait ka me lääse,
drby heisst das jo eher Granggheitswääse,
in dr Schwyz, do dänggt me nimm sozial,
d’Granggekasse sin e groossi Qual,
die Keschte styyge jo, das isch veruggt,
e halbe Monets-Lohn wird fascht verschluggt,
die Prämie mache alli grangg,
nur dr Bundesroot sait beschte Dangg.
S’ober Baselbiet isch wyt ewägg,
do hett d‘Kultur e andre Zwägg,
me stryycht Theater-Subventione,
fir Basel zahle, duet sich nit loohne,
me blybbt am Belche uff dr Matte
und theäterlet wie gwohnt im Schatte.

Jede braut sy aige Bier, das isch bekannt,
und fir d’ICH-Sucht ganz prägnant,
Do kunnt s‘EGO fescht zem traage,
und duet am menschlig Dängge naage,
me duet nur no, im aige Gärtli pflanze
und um sy aige Bäumli danze,
als Egoischt, oh jemyneh,
ich, und denn lang niemer meh.

Mir sitze zwor im glyche Boot,
doch wichtig isch, ass mir guet gooht,
d’Rueder kenne die emänd no ibernääh,
doch dr Rhythmus, dä due ich natyrlig gää,
well’s näbe mir nit grad e mängge git,
numme eitel, das bin ich verdeggel nit.
So kennt ich denn als EGOischt,
trotz mänggem groosse Mischt
im Kaader vo dr Gsellschaft blyybe
und denne myni Memoire schrybe.
Zwor isch das im Oberstibli hoohl,
doch mir duet’s guet und mir isch’s wohl.

So kennt me d‘Gsellschft no beloone
und mi emänd, e paar mool kloone,
eso wär s’Gligg perfäggt,
und s’EGO suuber gschläggt,
das wurd e Highlight gää,
vo mir git’s denn ebbe zäh.

Erscht wenn d’Sälbstsucht aim duet blooge,
denn isch Zyt, sich sälber z‘hinderfrooge,
wenn ich mi drum im Spiegel gseh,
duet aim das EGO doch e bitzli weh.

Drum dien mir uns bsunders präsentiere
und d’Fasnacht egoistisch zelebriere.
Doch kehrt dr Alldaag wiider y,
denn wänn mir wiider alli zämme sy.
Mir sin nämlig, nonig ganz verstaubt,
und ganz anderscht als me glaubt,
Drum wänn mir denne d‘Egoischte,
emole ändlig alli uusemischte!